Joop Butter, een onoverwinnelijk vaatje buskruit.

Categorieën:Historie
EJO / St. Niet te Kraken

De kop van deze blog is letterlijk overgenomen uit een krantenartikel uit de begin jaren ’60. In één zin wordt “Jopie” Butter hiermee getypeerd. Een voetballer zonder vedetteneigingen, maar een speler die het maximale uit zijn voetbalcarrière heeft gehaald vanwege zijn wilskracht, strijd en doorzettingsvermogen. 

Joop Butter. Geboren Amsterdammer. Kwam als jeugdinternational van Ajax toevallig aanwaaien in de Adelaarshorst. Bij Ajax was een basisplaats niet vanzelfsprekend en de dienstplicht bracht hem in Eefde. Om in conditie te blijven trainde hij mee met Go-Ahead. Al snel was men in Deventer onder de indruk van zijn kwaliteiten en zijn tomeloze inzet en tekende hij in 1956 zijn eerste contract. Hij kwam als aanvaller maar werd al snel omgeturnd tot rechtsback. Dat bleef hij onafgebroken tot 1967. Hij maakte de promoties van de 2e klasse naar de eredivisie mee. Eind 1967, meer dan 500 wedstrijden later, nam hij noodgedwongen afscheid vanwege een dubbele meniscus blessure.

De kwestie Lagarde

Zondag 27 september 1964 is een pikzwarte bladzijde in het voetbaldagboek van Go-Ahead legende Butter. Go-Ahead speelde net in de hoogste divisie en ontving Sportclub Enschede. Beide ploegen waren niet geweldig gestart aan het nieuwe seizoen en de derby van het Oosten eindigde in een troosteloze 0-0. Een ongelukkig moment direct na de rust had grote gevolgen voor zowel Butter maar zeker ook voor de keeper van Sportclub Enschede, Piet Lagarde. Piet Lagarde was het grootste keeperstalent van die tijd en had zelfs al twee interlands op zijn naam staan.

Butter stormde 1 minuut na rust na een lange rush alleen op keeper Lagarde af. Lagarde kwam uit zijn doel, Butter speelde de bal net iets te ver voor zich uit. Lagarde dook op de bal. Butter trachtte in een uiterste poging de bal nog te raken. Lagerde was eerder bij de bal en Butter raakte in plaats van de bal Lagarde vol in zijn buikstreek. Lagarde moest zwaar geblesseerd het veld verlaten en werd afgevoerd naar het ziekenhuis.

De volgende dagen, zelfs weken, beheerste dit voorval de landelijke pers.

Krantenkoppen kwestie Butter Lagarde

Krantenkoppen kwestie Butter Lagarde

Lagarde bleek een gescheurde nier te hebben en deze werd de volgende dag verwijderd. Sp. Enschede diende een officiële klacht in bij de KNVB tegen manager Beltman van Go-Ahead, die verweten werd de spelers in de rust zodanig te hebben opgejut dat ze (ik citeer letterlijk) ‘niet meer konden beschikken over de lichamelijk beheersing die voor het voetbal een vereiste is.’ Volgens getuigen was het geschreeuw van Beltman in de rust tot op de tribune letterlijk te horen.

Lagarde probeerde later nog terug te keren in het betaalde voetbal, maar moest uiteindelijk toch nog noodgedwongen stoppen met zijn actieve carrière. Zijn verzekering dekte de schade niet en zijn teamgenoten en voetbalvrienden organiseerde een benefietwedstrijd waar hij 24.000 gulden aan overhield.

Later werd Lagarde PR directeur bij Adidas en was hij in deze functie betrokken als sponsor bij het Nederlands Elftal en maakte zo alsnog de WK’s 1974,1978 en het EK 1988 mee.

Ook Butter heeft erg geleden van de hetze die tegen hem ontstond. Hijzelf en zijn familie werden bedreigd en tot overmaat van ramp was hij die zelfde week ook nog betrokken geraakt bij een verkeersongeluk. Butter overwoog serieus om te stoppen. Go-Ahead besloot hem op kosten van de club op vakantie te sturen en hij mocht een Europacup wedstrijd van DWS in Turkije gaan bekijken om het allemaal te kunnen verwerken. Hij kreeg steun van scheidsrechter Leo Horn die de bewuste wedstrijd leidde. Horn gaf ruiterlijk toe dat hij het voorval beoordeelde als een ongelukkige botsing. Hierdoor gaf hij Butter ook geen kaart tijdens de wedstrijd.

Sp. Enschede ging de strijd aan met het bestuur en eiste een vergoeding en sancties tegen manager Beltman met veel negatieve publiciteit voor Go-Ahead tot gevolg.

Een bezoek van Butter en Beltman aan Lagarde in het ziekenhuis, met als doel om vriendschap te sluiten, liep uit op een deceptie. Lagarde was van mening dat Butter alle tijd had om de botsing te vermijden. Butter probeerde tevergeefs met meegebrachte foto’s aan te tonen dat dit niet het geval was, maar dit kon Lagarde niet overtuigen.

Zowel de KNVB als de Enschedese recherche startten een officieel onderzoek. Na een gedegen onderzoek en diverse getuigen te hebben ondervraagd werd besloten dat Go-Ahead, Butter en Beltman geen schuld hadden. Sportclub Enschede moest een schadevergoeding betalen en werd gedwongen de uitspraken terugnemen die over Manager Beltman waren gedaan.

In 1967 moest ook Butter zelf noodgedwongen afscheid nemen met een dubbele meniscus blessure. Hij gaat zich daarna fulltime, en met succes, storten op zijn eerder al gestarte loodgietersbedrijf.

In december 2012 overleed Butter op een leeftijd van 76 jaar.

Jopie Butter. Een van de weinige echte clubiconen van Go Ahead Eagles.

4 Reacties

  1. M Sijbrandij
    M SijbrandijBeantwoorden
    11 februari 2015 at 11:58

    Geweldig om toch nog iets te lezen over Jopie Butter. Joop is de jongste broer van mijn moeder en uiteraard het oogappeltje van de familie. Sedert zijn tijd bij Ajax gingen wij elke week naar De Meer om er bij te zijn. Ik was toen nog heel klein en werd uiteraard altijd “meegesleept”. Ik heb er wel mijn liefde voor voetbal aan overgehouden. Joop was niet alleen een goede voetballer maar ook een geweldige vader en opa. zijn familie stond altijd op nummer 1.
    We missen hem nog elke dag.
    Bedankt voor het leuke stukje.
    m.vr.gr.
    Marja Sijbrandij

    • aron butter
      aron butterBeantwoorden
      25 mei 2016 at 09:35

      hallo merouw M Sijbrandij ik ben aron butter de kleinzoon van jopie butter jopie is dus mijn opa bent u de nicht van mijn opa? kunt u mij iets terugschrijven/maiolen indien mogelijk gr aron butter

  2. Marja Sijbrandij
    Marja SijbrandijBeantwoorden
    6 oktober 2016 at 13:03

    Hallo Aron,
    Ik ben inderdaad het nichtje van Jopie. Mijn moeder is een zus van Jopie. Ik woon in Amsterdam en ben getrouwd. Uiteraard ken ik Jopie en ook Coby heel goed. We hebben jarenlang in dezelfde straat gewoond, tot Jopie naar Deventer ging om bij Go-Ahead te voetballen.
    Ik was bruidsmeisje op hun huwelijk.
    Jopie was een geweldig mens. Mijn broer was ook voetballer en daar konden ze uren over praten. Ik herinner me nog de feestdagen zoals kerst, nieuwjaar etc dat waren geweldig leuke dagen waar de hele familie bij elkaar kwam. Helaas zijn er een heleboel mensen overleden dus de familie is zeer klein geworden. Maar de herinneringen zijn er niet minder om. Ik bekijk nog graag de foto’s van toen.
    Ik moet je gezien hebben op de crematie van Jopie, maar er waren zoveel mensen dat ik me niet kan herinneren wie van de kleinkinderen je bent.
    Wel heel leuk dat je reageert.
    Doe Coby, Pim en Jos en uiteraard ook hun vrouwen de hartelijke groeten.
    Wie weet komen we elkaar nog eens tegen, want we hebben ons voorgenomen eens bij Coby langs te gaan.
    Hartelijke groeten van
    Marja Sijbrandij.

  3. Pim Butter
    Pim ButterBeantwoorden
    8 november 2016 at 15:36

    Hoi Marja,

    Wat leuk dat je op Aron bericht. Aron is mijn zoon. Die heb je zeker gezien op de crematie. Hij droeg toen nog een gedichtje voor. Hoe gaat het met jullie? Met Sjouke en Olga en de kleinkinderen? Ik herinner me ook nog goed de vroegere tijden. Ik kan je zeggen dat ik mijn vader nog erg mis. Dat is maar goed ook want daarmee besef ik dat hij veel voor mij en ons allen betekend heeft. Leuk om van je te horen. Leuk dat jullie bij ma langs willen komen, doe dat! Kom ik ook nog even langs, we wonen allemaal dicht bij elkaar.

    Groetjes,
    Pim

Geef een reactie

Your message*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Naam*
Email*
Url