Historie die teruggaat tot december 1902
Het huidige WK 2026 heeft een summier roodgeel randje. De uitblinkende doelman Eloy Room (2012-2013) en teamarts Suzanne Huurman (2015-2018) van het sympathieke en verrassende Curaçao hebben een verleden bij Go Ahead Eagles. Toch is er nog een ander miniem en bijzonder linkje. Op het veld bij Kroatië zien we namelijk ene Luka Vušković. Bij de wat oudere Go Ahead Eagles-supporter gaat er dan wellicht een belletje rinkelen. En terecht, want deze Luka blijkt een kleinzoon te zijn van oud-Eagle Mario Vušković. Sterker nog: als we verder zoeken, ontdekken we via enkele Kroatische websites dat we te maken hebben met een Kroatische voetbalfamilie pur sang.
Luka Vušković (19) speelt bij het Duitse HSV en heeft een oudere broer Mario (24, genoemd naar zijn opa). Ook deze ‘Mario jr.’ staat onder contract bij HSV, maar hij zit momenteel een schorsing van liefst vier jaar uit vanwege het gebruik van epo (iets dat hij zelf overigens altijd heeft ontkend). Zonder die schorsing had hij nu wellicht ook op het WK gestaan, want net als broer Luka doorliep hij eerder alle nationale jeugdselecties.
De broers begonnen allebei hun carrière bij Hajduk Split, een van de grote clubs in (vroeger) Joegoslavië en (tegenwoordig) Kroatië. Eigenlijk al sinds eind jaren zestig is de club een vaste deelnemer in de diverse Europese toernooien.
Opa ‘Mario sr.’, geboren op 9 september 1953, kennen we dus van Go Ahead Eagles. Begin jaren zeventig was hij een talent in de beroemde opleiding van Hajduk. Hij won er met zijn jeugdteam in het seizoen 1970-1971 het Joegoslavisch kampioenschap onder coach Tomislav Ivić, die in 1976 naar Ajax kwam en later nog een bijna onafzienbare rij grote clubs zou trainen, waaronder Anderlecht, Galatasaray, Panathinaikos, Paris Saint-Germain, Atlético Madrid, Benfica, FC Porto, Fenerbahçe en Standard Luik.
Nog voordat hij in het eerste elftal van Hajduk debuteerde, kwam Mario in 1974 echter al naar Deventer. Daar bleef hij liefst zes seizoenen, maar in verhouding tot zijn talent en zijn gedegen voetbalopleiding bleef zijn inbreng eigenlijk beperkt. Alleen in 1976-1977 kwam de middenvelder tot een respectabel aantal wedstrijden, verder was hij vooral een nuttige invaller. In totaal kwam hij tot niet meer dan 73 wedstrijden en vier doelpunten.
In november 1979, toen hij bij Go Ahead Eagles wat op een zijspoor was geraakt, werd Mario verhuurd aan SC Heerenveen, dat met een ware blessuregolf kampte. Het seizoen erop bleef hij in Friesland spelen, als uitvloeisel van een samenwerkingsverband tussen beide clubs. Toen hij zich ook daar geen vaste plaats in het eerste elftal kon verwerven, keerde hij in goed overleg eind februari 1981 terug naar zijn geboorteland, waar hij met zijn broer een restaurant begon. Hij ging daarnaast spelen bij NK Omiš, zo’n 25 km van zijn Split. Het lot was hem echter slecht gezind. Enkele jaren later, op 5 juli 1985, kwam hij bij een auto-ongeluk om het leven. Hij was toen pas 31 jaar.
Mario liet twee zonen na: Ronald en Danijel, beiden geboren in … Deventer. Danijel (de vader van Luka en Mario jr.), kwam op 5 januari 1981 ter wereld. Mario speelde toen nog net bij Heerenveen, maar woonde kennelijk nog in onze Hanzestad. Nog geen twee maanden na Danijels geboorte keerde hij dus voorgoed terug naar Joegoslavië. Danijel werd later ook voetballer, aanvankelijk uiteraard ook bij Hajduk Split, en daarna nog bij een lange rij kleinere clubs. Na zijn actieve carrière keerde hij terug naar Hajduk, waar hij als coach in de toonaangevende voetbalacademie van de club ging werken.
Danijels oudere broer Ronald werd geboren in 1976, in het seizoen waarin vader Mario zijn beste jaar in Deventer dienst kende. Ook Ronald had een bescheiden carrière als semiprof, maar was vooral een bekende naam in het zaalvoetbal van Split; hij won drie keer de Torcida Cup, een prestigieus zaaltoernooi, georganiseerd door een belangrijke supportersgroep van Hajduk. En – hoe kan het anders – ook hij heeft twee voetballende zonen, Moreno (geboren 2003) en Vito (2004), die bij relatief kleine clubs actief zijn.
Daarmee houdt het verhaal echter nog niet op. Mario’s vader Marko kwam tijdens de Tweede Wereldoorlog – toen voetbal op de Balkan zo goed als onmogelijk was – als speler tot drie optredens voor Hajduk. Later, in de jaren zestig, diende hij de club vele jaren als secretaris.
Kortom: een onvervalste voetbalfamilie. Vier generaties in rechte lijn (en daarnaast nog in de zijlijn), waarbij Hajduk Split de rode draad is en Go Ahead Eagles een heel klein zijtakje.